Mąż patrzy, jak sąsiad rucha jego żonę

Lato w ich dzielnicy było nieznośnie gorące. Klimatyzacja w mieszkaniu Anny i Piotra warczała jak stary traktor i ledwo radziła sobie z upałem. Anna siedziała na kanapie w lekkiej letniej sukience i wachlowała się magazynem, a jej długie blond włosy przyklejały się do karku. Piotr, jej mąż, był pochylony nad laptopem przy stole w jadalni i od czasu do czasu zerkał w jej stronę. Byli małżeństwem od pięciu lat i ich związek osiadł w wygodnej, ale nieco mdłej rutynie. Miłość nigdzie nie zniknęła, ale iskra — ta, która przyspiesza bicie serca — dawno wygasła.

— Piotr, przyniesiesz mi piwo? — przeciągnęła się leniwie Anna, a sukienka podsunęła się wyżej, odsłaniając jej opalone uda. Złapała szybkie spojrzenie męża na swoich nogach i lekko się uśmiechnęła. Lubiła go drażnić, nawet jeśli nie zawsze reagował tak, jak by chciała.

— Zaraz, — mruknął Piotr, nie odrywając wzroku od ekranu. Był dobrym mężem — troskliwym, stabilnym — ale czasem zbyt pochłoniętym własnym światem. Anna westchnęła, oparła się o kanapę i pozwoliła myślom odpłynąć. Miała trzydzieści lat i czuła, że życie przecieka jej przez palce. Praca, dom, sporadyczny wyjazd — to było w porządku, ale chciała czegoś więcej. Czegoś zakazanego.

Wtedy rozległo się pukanie do drzwi.

— Kto to znowu, do cholery? — Piotr zmarszczył brwi, odłożył laptopa i poszedł otworzyć. Anna leniwie odwróciła głowę, ale w środku coś w niej drgnęło. Wiedziała, kto to może być. Ich sąsiad, Kamil — facet po trzydziestce, z szerokimi ramionami i bezczelnym uśmiechem — ostatnio za często „wpadał po cukier”. Nieraz łapała jego spojrzenia: ciężkie, niemal namacalne, gdy patrzył na jej ciało, na jej piersi, na jej nogi.

— Hej, masz trochę cukru? Znowu zapomniałem kupić, — odezwał się niski głos Kamila z korytarza.

Piotr burknął, bez większej irytacji. Kamil był typem, z którym łatwo się dogadać — głośny, otwarty, zawsze gotowy do żartu. Mechanik, cały w tatuażach, z kilkudniowym zarostem i dłońmi, które wyglądały, jakby mogły złamać wszystko. Anna przyłapała się na tym, że wyobraża sobie te ręce na swoich biodrach, i poczuła gorąco spływające w dół kręgosłupa.

— Anka, mamy cukier? — zawołał Piotr, nie odwracając się.

— W szafce, — odpowiedziała, wstając z kanapy. Jej głos był lekko zachrypnięty, sama to usłyszała. — Przyniosę.

Minęła obu mężczyzn, czując, jak ich spojrzenia suną po jej ciele. Sukienka była krótka, a przy szafce pochyliła się trochę dłużej, niż było trzeba, wiedząc, że Kamil patrzy. Gdy odwróciła się z paczką cukru w ręce, jego wzrok wciąż był w nią wbity. Piotr zdążył już wrócić do laptopa.

— Proszę, — powiedziała Anna, podając cukier i zatrzymując dłoń na jego palcach ułamek sekundy za długo. Ich palce się dotknęły i przez jej ciało przebiegł prąd. Kamil uśmiechnął się bezczelnie.

— Dzięki, Anka. Dzisiaj wyglądasz cholernie gorąco, — mruknął cicho. Piotr chyba tego nie usłyszał, ale Anna poczuła, jak policzki robią się ciepłe. Wiedziała, że to nie był zwykły komplement.

— Daj spokój, — odpowiedziała z lekką kpiną, choć w środku aż się w niej gotowało. Chciała, żeby został. Chciała zobaczyć, jak daleko to zajdzie.

— Może napijesz się z nami piwa? — rzuciła nagle, sama zaskoczona swoją śmiałością.

Piotr podniósł wzrok, zmarszczył brwi, ale nic nie powiedział.

Kamil uśmiechnął się szerzej.

— Czemu nie. Jeśli nie będę przeszkadzał.

— Nie przeszkadzasz, — mruknął Piotr, choć w jego głosie było coś dziwnego.

Usiedli na kanapie: Kamil z puszką piwa w ręce, Anna obok niego, Piotr naprzeciw w fotelu. Rozmowa krążyła wokół błahostek — upału, samochodów, sąsiadów — ale Anna czuła, jak powietrze między nimi gęstnieje. Kamil siedział za blisko, jego kolano „przypadkiem” ocierało się o jej udo. Nie odsunęła się. Piotr patrzył, a w jego oczach pojawiło się coś nowego — nie tylko irytacja, ale dziwna mieszanka ciekawości i napięcia.

— Piotr, masz coś przeciwko, żebym zatańczył z twoją żoną? — zapytał nagle Kamil, gdy z głośników popłynęła wolna piosenka.

Anna zamarła, serce waliło jej jak młot. To było wyzwanie. Spojrzała na męża, spodziewając się odmowy, ale on wzruszył ramionami.

— Proszę bardzo, — powiedział, a w jego głosie było coś, czego nigdy wcześniej nie słyszała. Jakby sam chciał zobaczyć, co się stanie.

Kamil wstał i wyciągnął do niej rękę. Anna podniosła się, czując lekkie drżenie w kolanach. Zaczęli powoli poruszać się do muzyki, jego dłoń spoczęła na jej talii, trochę niżej, niż powinna. Czuła ciepło jego ciała, zapach wody kolońskiej zmieszany z czymś ostrym, męskim. Piotr patrzył bez odrywania wzroku i nagle Anna zrozumiała: on nie tylko to toleruje. Jego to podnieca.

— Jesteś piękna, Anka, — wyszeptał Kamil jej do ucha. — Od dawna chciałem ci to powiedzieć.

Nie odpowiedziała, tylko przycisnęła się do niego mocniej. Jej ciało poruszało się samo, głowa była pusta. Poczuła, jak jego ręka sunie niżej po jej udzie, i nie powstrzymała go. Piotr wciąż patrzył, jego spojrzenie stało się cięższe, niemal głodne.

— Piotr, wszystko okej? Nie masz nic przeciwko, żebym lepiej poznał twoją żonę?

Anna spodziewała się wybuchu. Ale Piotr przełknął ślinę i powiedział cicho, ale wyraźnie:

— Rób, co chcesz.

To był moment przełomowy. W środku wszystko jej się ścisnęło z mieszanki strachu i podniecenia. Kamil nie tracił czasu, przyciągnął ją do siebie i pocałował — szorstko, zachłannie, tuż przed Piotrem. Anna odpowiedziała bez wahania, obejmując go za szyję i przyciskając ciało do jego ciała. Poczuła jego twardego kutasa pod dżinsami i zrobiło jej się jeszcze bardziej mokro.

— Anka, jesteś pewna? — zapytał Piotr, ale w jego głosie nie było sprzeciwu. Tylko coś dziwnego, prawie bolesnego.

— Tak, — wydyszała. — Chcę tego.

Kamil spojrzał na Piotra z drwiącym uśmiechem.

— Będziesz patrzył, jak rucham twoją żonę?

Piotr nic nie odpowiedział, tylko zacisnął pięści. Nie wstał. Nie wyszedł. Został. A Anna wiedziała, że chce tego tak samo jak ona.

Kamil popchnął ją na kanapę. Sukienka podsunęła się wyżej. Jej majtki były już mokre i nie próbowała tego ukrywać. Jednym ruchem ściągnął je z niej, odsłaniając jej mokrą cipę. Przesunął palcami po jej szparze, a Anna jęknęła głośno. Piotr patrzył, oddychając ciężko, z błyszczącymi oczami.

— Ale soczystą żonę masz, — powiedział Kamil, rozpinając spodnie. Jego kutas wyskoczył na wolność — duży, gruby, z nabrzmiałymi żyłami. Anna odruchowo oblizała wargi. — Chcesz go, co?

Skinęła głową, nie mogąc mówić. Kamil przyciągnął ją bliżej, a ona wzięła jego kutasa do ust i zaczęła ssać zachłannie. Robiła to powoli, delektując się nim, czując, jak wypełnia jej usta. Piotr patrzył, a jego ręka opadła do krocza, jakby nie mógł się powstrzymać.

— Ruchaj ją, — powiedział nagle Piotr drżącym głosem.

— Z przyjemnością, — odparł Kamil, obracając Annę na kanapie. Uklękła na czworakach, rozchylając nogi, jej mokra cipa była gotowa. Kamil wszedł w nią jednym mocnym pchnięciem, a Anna krzyknęła z rozkoszy. Ruchał ją twardo i głęboko, trzymając za biodra, a ona jęczała bez zahamowań. Piotr patrzył, a na jego twarzy malowała się mieszanka bólu i podniecenia — i to podniecało Annę jeszcze bardziej.

— Patrz, jak ją rucham, — warknął Kamil, przyspieszając. — Cieknie jak suka.

Orgazm narastał w niej jak fala. Krzyczała, trzymając się kanapy, aż Kamil doszedł w niej, wypełniając ją spermą. Wysunął się, ciężko dysząc, a Anna opadła na kanapę, drżąc po orgazmie. Sperma spływała po jej udach, a ona spojrzała na Piotra.

— Chodź tutaj, — powiedziała cicho. — Wylizuj mnie.

Piotr zawahał się sekundę, potem uklęknął i przycisnął usta do jej cipki, zlizywał spermę Kamila z jej ciała. Anna znów jęknęła, jej ciało wciąż drżało. Kamil patrzył z uśmiechem, a Piotr zdawał się tracić nad sobą kontrolę.

Gdy było po wszystkim, zapadła cisza. Kamil wyszedł, rzucając przez ramię:

— Dzwoń, jakby co.

Anna i Piotr zostali sami, patrząc na siebie. Czekała, aż coś powie, ale on tylko przyciągnął ją do siebie mocno, jakby bał się ją stracić.

— To było… — zaczął, ale urwał.

— Niesamowite? — zapytała Anna, patrząc mu w oczy.

— Tak, — wypuścił powietrze. — Nierealne.

Nie wiedzieli, co będzie dalej, ale oboje czuli, że ich życie już nigdy nie będzie takie samo.