Kara dla pracownicy w gabinecie szefa

— …No więc to koniec, Kuba. Jesteś zwolniony. Od dzisiaj. Jutro nie musisz już przychodzić do pracy — głos szefa był pełen złości i irytacji. Na końcu musiał tak mocno rzucić słuchawką, że dźwięk boleśnie uderzył mnie w uszy. W słuchawce zostały tylko krótkie sygnały.

A więc to naprawdę koniec. Nigdy nie byłem szczególnie przywiązany do tej pracy. Przez dwa lata jako kierownik regionalnego oddziału ani razu nie wziąłem urlopu i stałem się rozdrażniony, zły i mało towarzyski. A jednak… zawsze wyobrażałem sobie swoje zwolnienie inaczej. Po pierwsze miała to być moja decyzja, a po drugie w moich fantazjach wszyscy błagaliby mnie ze łzami w oczach, żebym został… Ale cóż.

Wstałem z dużego skórzanego fotela, otworzyłem sejf i wyjąłem napoczętą butelkę dobrej whisky. Nalałem pół szklanki i wypiłem jednym haustem.

Trzeba było jeszcze jakoś powiedzieć o tym pracownikom, może zorganizować jakieś pożegnalne spotkanie, zaprosić wszystkich do kawiarni… Nalałem sobie jeszcze trochę, wypiłem i odstawiłem butelkę z powrotem do sejfu.

Do drzwi zapukano.

— Kuba, można?

Po głosie poznałem szefową działu HR, Magdę.

— Tak, proszę — usiadłem z powrotem w fotelu i pomyślałem, jak szybko działa dział kadr, skoro już po minucie przyszli mnie zwolnić.

Do gabinetu weszła wysoka brunetka po czterdziestce w niebieskim biurowym kostiumie. Jej włosy opadały na ramiona, a makijaż był bardzo delikatny. Jak na swój wiek wyglądała całkiem atrakcyjnie: okrągła twarz, szare oczy, wąski nos i pełne usta, w uszach błyszczały małe kolczyki. Niebieska marynarka była dopasowana do białej bluzki, zdradzając dość pełny biust, choć dokładny rozmiar trudno było ocenić. Ołówkowa spódnica opinała szerokie biodra i pełne pośladki i kończyła się tuż poniżej kolan. W dłoniach trzymała kilka teczek, przyciskając je do piersi smukłymi palcami z jaskrawoczerwonym manicure. Oprócz obrączki miała na palcach jeszcze kilka pierścionków różnych kształtów.

— Dzień dobry! Mamy mały problem — powiedziała przepraszająco, siadając po drugiej stronie biurka. — Moje dziewczyny popełniły błąd. Jeden pracownik odszedł pół roku temu, ale nie wystawiliśmy decyzji o rozwiązaniu umowy… W efekcie formalnie nadal jest u nas zatrudniony i cały czas naliczaliśmy mu pensję…

W myślach odetchnąłem — czyli nie przyszła w mojej sprawie. Kadry jeszcze nie wiedziały, że mnie zwolniono.

— To niedobrze — powiedziałem zamyślony. — To znaczy, że jesteśmy mu winni pieniądze… Dobrze, zapłacimy mu, a straty obciążymy panią. Duża to suma?

Wyraźnie straciła pewność siebie.

— Ogromna… Nie mam takich pieniędzy…

— W takim razie weźmie pani kredyt i zapłaci — alkohol i cała sytuacja sprawiły, że byłem bardziej bezczelny. Nie miałem już nic do stracenia, więc postanowiłem trochę się zabawić. — Albo panią zwolnimy. Ale pieniądze i tak odzyskamy przez sąd.

Spojrzałem na nią uważnie i surowo. Jej wargi lekko drżały, a w oczach pojawiły się łzy.

— Może są jakieś inne możliwości? Przez księgowość albo coś… — spojrzała na mnie błagalnie.

W rzeczywistości o tej sytuacji dowiedziałem się niedawno. Były pracownik sam przyszedł do mnie. Jako uczciwy człowiek przyznał, że przez pomyłkę dostawał pieniądze, przeprosił i zostawił plik gotówki równy sumie, którą otrzymał. Pieniądze wciąż leżały w moim sejfie i jeszcze nie zdecydowałem, co z nimi zrobić. Może sam bardziej ich potrzebowałem.

Położyła teczki na biurku, przykrywając je czerwonymi paznokciami, lekko się pochyliła i spojrzała na mnie błagalnie.

— Może coś wymyślimy?

— Co dokładnie?

— Nie wiem… ma pan przecież znajomości…

— Znajomości mam… — rozpiąłem marynarkę i odchyliłem się w fotelu.

— Byłabym bardzo wdzięczna.

Wstałem, ponownie otworzyłem sejf, wyjąłem butelkę i dwa szklanki i nalałem whisky.

— Proszę się nie martwić. Proszę się napić.

Wzięła szklankę drżącą dłonią i upiła mały łyk. Ja swoją wypiłem jednym haustem.

Ciepło rozlało się po moim ciele. Poczułem się rozluźniony i nagle zachciało mi się trochę rozrywki.

— Jakie ma pani dziś majtki? — zapytałem z zadowolonym uśmiechem.

— Co… co to ma wspólnego… co pan robi? — była wyraźnie zdezorientowana.

— Chciała pani mojej pomocy. Ja tylko chcę coś w zamian.

— Nie. Na to się nie zgodzę.

Wstała i ruszyła w stronę drzwi, jej obcasy stukały o parkiet. Biodra kołysały się przy każdym kroku. Przez materiał spódnicy widziałem zarys bielizny zakrywającej jej pełne pośladki. Chwyciła klamkę.

— Proszę bardzo. Ale wieczorem czekam na pani rezygnację z pracy. I proszę dołączyć potwierdzenie spłaty długu.

— Czerwone — powiedziała cicho.

— Co?

— Majtki mam czerwone.

— Dobrze. Proszę wrócić i usiąść.

Posłusznie wróciła i usiadła naprzeciw mnie. Dolałem jej whisky do połowy szklanki.

— Proszę pić.

Szybko ją opróżniła.

— Proszę wstać.

Wstała i spojrzała na mnie ze strachem, który dziwnie mnie podniecił. Przypominała bohaterki starych włoskich filmów erotycznych ze swoimi szerokimi biodrami i dużym biustem.

— Proszę podnieść spódnicę. Chcę się upewnić, że pani nie kłamała.

Zawahała się, ale powoli podniosła spódnicę. Najpierw pojawiły się kolana, potem mocne uda, a na końcu czerwone koronkowe majtki.

— Proszę się odwrócić.

Odwróciła się tyłem. Czerwona koronka napięła się na jej okrągłych pośladkach.

— Doskonale. Proszę opuścić spódnicę i usiąść.

Usiadła ponownie. W jej oczach pojawiła się nadzieja.

— Proszę pokazać piersi.

Westchnęła, ale rozpięła marynarkę i bluzkę. Ukazał się czerwony biustonosz z tego samego kompletu.

— To nie wystarczy. Chcę je zobaczyć.

Zdjęła biustonosz. Jej duże piersi zachowały piękny kształt, a różowe sutki były twarde.

— Robiła pani operację?

— Nie.

— Ile ma pani lat?

— Czterdzieści dwa.

— Wygląda na to, że wygrała pani genetyczną loterię.

Znów się ubrała.

— To wszystko? — zapytała z nadzieją.

— Jeszcze nie. Proszę podejść.

Stanęła obok mojego fotela. Przesunąłem dłonią po jej udzie.

— Nie chce pani płacić tych pieniędzy?

— Nie.

— W takim razie proszę znowu podnieść spódnicę.

Czerwona koronka pojawiła się kilka centymetrów ode mnie. Dotknąłem wewnętrznej strony jej uda, a materiał między jej nogami był wilgotny. Wsadziłem rękę między jej uda.

Jej ciało natychmiast zareagowało.

— Kiedy ostatni raz?

— Wczoraj.

— Doszła pani?

— Nie.

Odsunąłem majtki i dotknąłem jej bezpośrednio. Była ciepła i mokra. Gdy wsunąłem palec do środka, cicho jęknęła.

— Robiła mu pani loda?

— Tak…

— Połknęła pani?

— Tak…

Wkrótce jej oddech przyspieszył. Mokre odgłosy wypełniły gabinet, gdy poruszała się pod moją ręką, aż w końcu zadrżała i osunęła się na mój fotel, ciężko oddychając.

Wykorzystałem moment, wyjąłem swojego twardego penisa i skierowałem jej usta w jego stronę. Przyjęła go bez oporu, wciąż z zamkniętymi oczami. Po kilku powolnych ruchach odsunąłem się, zanim doszedłem.

Nalałem resztę whisky i podałem jej szklankę.

— To już koniec?

— Jeszcze nie skończyłem.

Skinąłem głową w stronę mojego penisa.

— O czymś zapomnieliśmy. Drzwi nie są zamknięte. Proszę je zamknąć.

Poszła do drzwi z podniesioną spódnicą, biodra kołysały się powoli. Po zamknięciu drzwi wróciła.

Przyciągnąłem ją bliżej.

— Do biurka.

Posłusznie pochyliła się nad nim.

Uderzyłem ją mocno w pośladek.

— Każdy błąd ma swoją cenę.

Jej skóra zaczerwieniła się pod moją dłonią.

Wkrótce zsunąłem jej bieliznę do ud. Była już całkiem mokra. Przycisnąłem się do niej i wszedłem w nią od tyłu jednym ruchem.

Na początku krzyknęła, ale stopniowo jej ciało się rozluźniło i zaczęło poruszać razem ze mną.

— Podoba się?

— Tak…

Chwyciła biurko, gdy poruszałem się coraz głębiej. Po kilku minutach napięcie narastało, aż w końcu doszedłem w niej.

Potem opadłem na fotel. Ona powoli znów się ubrała.

— Więc jesteśmy kwita?

— Oczywiście.

Lekko się uśmiechnęła.

— Jutro mnie pan już nie ukarze. Wiem, że pana zwolniono. I wiem o pieniądzach w sejfie.

Spojrzałem na nią zaskoczony.

— Mój mąż dziś pracuje na nocną zmianę — powiedziała z figlarnym uśmiechem.

Potem odwróciła się i wyszła z gabinetu, powoli kołysząc biodrami.